خوابم می‌آد


کارگردان: رضا عطاران
نویسنده: احمد رفیع زاده
بازیگران: رضا عطاران، مریلا زارعی، اکبر عبدی، ناصر گیتی جاه، سروش صحت
ژانر: کمدی اجتماعی
مدت زمان نمایش: دقیقه

 

خلاصه داستان: رضا پس از آنکه از مدرسه اخراج می شود به شکلی اتفاقی با دختری آشنا می شود.او که تازه فهمیده انگار عاشق شده برای حل مشکل دختر ناخواسته وارد ماجرای خطرناکی می شود.ماجرایی که باعث می شود برای همیشه به محبوب ترین پدیده زندگیش یعنی خواب برسد...

درباره سازنده: رضا عطاران از بازماندگان نسل طلایی «ساعت خوش» از اواخر دهه هفتاد علاوه بر بازیگری روی به کارگردانی آورد و با ساخت چندین سریال پرطرفدار در تلویزیون سبک خاصی را دنبال کرد. وی در چند سال اخیر رشد بسیار خوبی در زمینه بازیگری در سینما داشته و به غیر از چند فیلم ضعیف در ابتدای شروع پرکاریش در سینما این اواخر در  چند فیلم خوب، بسیار متفاوت ظاهر شده. وی توانست برای بازی در فیلم «اسب حیوان نجیبی است» تندیس بازیگر مکمل را از آخرین جشن خانه سینما دریافت کند. «خوابم می‌آد» نخستین تجربه کارگردانی او در سینما بعد از ساخت سریال هایی همچون «کوچه اقاقیا»، «خانه به دوش»، «متهم گریخت»، «ترش و شیرین» و «بزنگاه» به حساب می آید.

خارج از متن: جنجال هایی که بر سر انتخاب اکبر عبدی در نقش مادر رضا میان او و عوامل فیلم صورت گرفت که فعلا خبری از ادامه اش نیست. به علاوه در زمان اکران فیلم عده ای در اعتراض به فیلم اقدام به جمع کردن اعلان های فیلم از سطح شهر کردند، این البته جدای از انصراف حوزه هنری از اکران فیلم در سینماهای تحت نظرش بود.

درباره فیلم: مشکل اساسی فیلم بلاتکلیفی در لحن انتخابی اش است.یعنی حتی جاهایی هم که قرار است که پا را فراتر بگذارد و مثلا مانند دیگر فیلم های روایت گونه نمونه مشابه خارجی اش راه خود را پیدا کند، با شروع خوبی که دارد اما یک جا با یک رودست اساسی حسابی غالگیرتان می کند. فیلمی با همان مولفه های آشنای تلویزیونی عطاران منتها در مقیاسی وسیع تر و البته جدی تر. اینجا حالا همه چیز مهیاست تا او همه آن ظرافت های خاصش را به نمایش بگذارد. البته با همان شیطنت های همیشگی و همان دیالوگهای دوپهلوی کلامی و گاه بی هدف! که تا حدی هم دست کم در معرفی شخصیت رضا موفق می شود. ولی بدون شک تنها ویژگی بارز فیلم حضور شیرین و درخشان عبدی در نقش مادر است که البته یک جاهایی این طور به نظر می رسد که ظاهرا عطاران به غیر از تماس های فیزیکی و راحتی در ارتباط ها هدف دیگری از این انتخاب نداشته! با این فرض که فیلم را نوعی از کمدی خاصه خود عطاران تلقی کنیم خیلی سر و کارمان به اتفاقات و وقایع بی منطق فیلم نمی افتد و به راحتی می توانیم خودمان را فریب دهیم. اما وقتی خودمان را برای تماشای یک فیلم خوب که چند جایزه از تنها جشنواره سینمایی دولتی کشور گرفته آماده می کنیم آن وقت است که رودست اساسی را آنجا می خوریم. اگرچه در زمینه کارگردانی دست کم چندین قدم از بقیه مولفه هایش جلوتر است و به عنوان اولین فیلم هم برای عطاران گام رو به جلویی به حساب می آید اما به لحاظ قصه و نوع روایت و اتفاقات نامتعارف فیلم، با یک دوگانگی رو به رو هستیم. این مساله وقتی جدی تر می شود که نام حمید نعمت اله را در تیتراژ به عنوان یکی از نویسنگان اولیه فیلمنامه می بینیم. در هر صورت اگر برای تماشای فیلمی کمدی در این اوضاع آشفته تصمیم دارید پایتان را به سینما باز کنید «خوابم می‌آد» می تواند گزینه متوسطی باشد اگر مطابق معمول کم توقعی را پیشه کنید!